EDUCATION FOR PEACE – EDUCATION IN DIALOGUE
Abstract
The author draws attention to the growing importance of education for peace in the 21st century. She proves that it is legitimate to consider education for peace in connection with education in dialogue. For the argumentation of this thesis, lexical analysis of the terms «peace» and «dialogue» is made. She points out that the category of peace occurs in different meanings: social peace (external and internal which are viewed in terms of social agreement between members of groups, parties, nations, that is, peaceful coexistence, the opposite of which is a war, conflict, turmoil, etc.) and personal peace (psychological and spiritual peace, the opposite of which is internal anxiety, fear, disharmony, dissatisfaction). In addition, the author has also distinguished several important connotations of the term «dialogue»: information dialogue, negotiation dialogue, dialogue deepening understanding (hermeneutic) and personal dialogue. The author has shown that for each of the meanings given to the word «peace» one can indicate the corresponding (serving peace) type of dialogue. In this context, she has found common fields of education for peace and education in dialogue.
In particular, education for peace points to the humanistic implication of the peace value, the multifaceted nature of its manifestation in the lives of people and society. In educational relationships, learning in dialogue involves partnership and opposes demonstration of power. In dialogue-based learning, the essence of educational interactions is to create situations that will lead the student to the dialogue with those values that are conveyed to him/her. He/she does not have to accept them necessarily, but he/she must always understand their meanings, take into account whether they serve the person and national culture of which he/she is a member. Education in dialogue develops respect for others – people, societies, cultures, openness and empathy.
Key words: social peace, personal peace, dialogue, education for peace, education in dialogue.
Downloads
References
Arystoteles (1982). Etyka nikomachejska. Warszawa: PWN.
Aurelisz, M. (1984). Rozmyślania. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Beck, U. (2002). Społeczeństwo ryzyka. W drodze do innej nowoczesności. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe «Scholar».
Encyklopedia socjologii (2000). T.3 O-R. Warszawa: Oficyna Naukowa.
Gadacz, T. (2015). Pięć koncepcji dialogu. Kwartalnik Pedagogiczny. № 2 (236), s. 75-91.
Gajdamowicz, H. (1997). Pedagogika pokoju – refleksje aksjologiczno-metodologiczne. Biuletyn Centrum Badań nad Pokojem Uniwersytetu Łódzkiego. (2). S. 81-90.
Jankowska D. (2015). Pedagogiczna interpretacja dialogu. Meritum. № 2 (37). S. 2-9.
Jankowska D., 2017 Emancypacyjny potencjał dialogu/kształcenia akademickiego współczesnych uczelni, [w:] D. Jankowska (red.). Pedagogika dialogu. Emancypacyjny potencjał dialogu. Warszawa: Wydawnictwo APS. S. 80-95.
Jankowska D. (2018). Dialog mimo wszystko. Studia z Teorii Wychowania. S. 61-78.
Kaczyński, K. (2000). Paweł VI a pokój. Seminare. №16. S. 549-562.
Kopaliński, W. (1988) Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, Wiedza Powszechna, Warszawa.
Mayor, F. (2001) Przyszłość świata, Fundacja Studiów i Badań Edukacyjnych, Warszawa.
Maslow, A. (2016). Motywacja i osobowość. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Miksza, M. (2016) Koncepcja pokoju i wychowania dla pokoju w poglądach Marii Montessori, [w:] M. Miksza (red.). Wychowanie dla pokoju w pedagogice Marii Montessori. Łódź: Wydawnictwo Palatum.
Platon, (1958). Państwo z dodaniem siedmiu ksiąg praw. T. 1 i 2, Warszawa: PWN.
Popularny słownik języka polskiego (2000). Red. B. Dunaj. Warszawa: Wydawnictwo Wilga.
Rosa, R. (2006). Filozofia i edukacja do bezpieczeństwa i pokoju. Tradycja i współczesność, [w:] W. Leżańska, T. Jałmużyna (red.). Pokój jako przedmiot badań społecznych i pedagogicznych. Łódź: WSI.
Rutkowiak, J. (1992). O dialogu edukacyjnym. Rusztowanie kategorialne, [w:] J. Rutkowiak (red.). Pytanie, dialog, wychowanie. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN.
Seneka (1987). O życiu szczęśliwym. Teksty filozoficzne, red. M. Łojek. Warszawa. WsiP.
Szarota, Z. (2016). Edukacja dla pokoju – wybrane aspekty. F. Medero, J. Maćkowicz, Z. Szarota. Kultura pokoju – trójgłos edukacyjny. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.
Surma, B. (2014). Edukacja i pokój w koncepcji pedagogicznej Marii Montessori w kontekście wychowania do demokracji, [w:] R. Nowakowska-Siuta (red.), Edukacja alternatywna na rzecz demokratyzacji procesu kształcenia. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.
Świątek-Ochman, M. Dialog filozoficzny między judaizmem a chrześcijaństwem w XX wieku.
Andre Neher (1914 – 1988). Filozofia dialogu (2003). T. 1 UAM, Poznań.
Tarnowski, J. (1983). Jak wychowywać, Warszawa: Wydawnictwo ATK.
UNESCO (2002). The culture of peace, Wydawnictwo UNICEF, Paryż.
Wojnar, I. (2000) Kształtowanie kultury pokoju – zobowiązaniem edukacyjnym na XXI wiek. Humanistyczne intencje edukacji. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie «Żak».
Żarecka, M. (1997). Dialog. J. Herburt (red.), Leksykon filozofii klasycznej. Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL, s. 114-115.
Żywczok, A. (2012). Spokój wewnętrzny wyznacznik bezpieczeństwa zbiorowego. Colloquium Wydziału Nauk Humanistycznych i Społecznych. №4. S. 171-188.
Wojnar, I. Aktualność idei wychowania dla pokoju, w: «Humanizm. Racjonalizm. Świeckość»: http://www.kulturaswiecka.pl/node/979 [10.05. 2019].
Abstract views: 289 PDF Downloads: 212
