PRESTIŻ ZAWODOWY KOORDYNATORA RODZINNEJ PIECZY ZASTĘPCZEJ W RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ: ROZWAŻANIA NA TEMAT RETROSPEKTYWY I PERSPEKTYWY
Abstract
Artykuł przedstawia wyniki badań dotyczących prestiżu zawodowego koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej w Rzeczypospolitej Polskiej: przegląd z elementami retrospektywy i perspektywy. Jest to zawód nowy (Ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej), a obowiązki koordynatora obejmują zapewnienie dostępu do specjalistycznej (m.in. psychologicznej, reedukacyjnej, rehabilitacyjnej itp.) pomocy rodzinom zastępczym, a także wsparcie pełnoletnich wychowanków. Rodzinna piecza zastępcza funkcjonuje w formie rodzin spokrewnionych, niezawodowych i zawodowych (w tym specjalistycznych). Praca ta wiąże się z systematycznymi wizytami w środowisku, obserwacją, monitorowaniem sytuacji dziecka (edukacyjnej, zdrowotnej, emocjonalnej) oraz współpracą z szerokim gronem instytucji, w tym sądami, szkołami i poradniami psychologiczno-pedagogicznymi. Hipotetycznie ten społecznie cenny zawód powinien zajmować wysokie miejsce w skali prestiżu zawodowego. Celem badania było ustalenie poziomu prestiżu zawodu koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej w oczach samych koordynatorów. Analiza wyników wykazała, że w oczach samych koordynatorów prestiż tego zawodu nie jest wysoki: 0% ankietowanych wskazało na wysoki poziom prestiżu, 58,33% respondentów określiło go jako średni, 33,33% – jako niski. Głównymi czynnikami obciążającymi ten zawód okazały się: niskie wynagrodzenie, niedocenianie pracy koordynatora przez rodziny zastępcze, niewystarczające wyposażenie techniczno-materialne, trudności komunikacyjne z rodziną zastępczą, a także niedoskonały system rozwoju zawodowego. Czynnikami, które motywują koordynatorów do pozostania w zawodzie, są: system zadań, różnorodne formy pracy – dzięki czemu praca nie jest monotonna, oraz możliwość zarządzania własnym czasem. Podsumowując, prestiż zawodu koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej, pomimo jego wysokiej użyteczności społecznej, jest obniżony przez niskie wynagrodzenie, aspekty organizacyjno-techniczne pracy oraz niedoskonały system rozwoju zawodowego, które stanowią główne atrybuty negatywnie wpływające na prestiż. Jednocześnie, pozytywne atrybuty, takie jak elastyczność systemu pracy i różnorodność zadań, są kluczową motywacją dla doświadczonych koordynatorów.
Słowa kluczowe: koordynator rodzinnej pieczy zastępczej; rodzinna piecza zastępcza; prestiż zawodowy; Rzeczpospolita Polska.
Downloads
References
Broża, P. (2024). Specificity and challenges in the work of the coordinator of family foster care. Recommendations for pedagogical practice. Rozprawy Społeczne/Social Dissertations, 18(1), 235–248. https://doi.org/10.29316/rs/186045
Franc, M. (2023). Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej w roli tutora. Edukacja Ustawiczna Dorosłych, 4, 305–319. http://dx.doi.org/10.34866/hykr-f208
Gebel, T. (2017a). Koordynator rodzinnej pieczy zastępczej i jego rola w systemie pieczy zastępczej. Lubelski Rocznik Pedagogiczny, XXXVI, 3, 225–232. http://dx.doi.org/10.17951/lrp.2017.36.3.225
Gebel, T. (2017b). Koordynatorzy rodzinnej pieczy zastępczej wobec zawodowych zagrożeń. Lublin-Polonia: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, XXX, 4, 259–268. http://dx.doi.org/10.17951/j.2017.30.4.259
Karney, J.E. (2007). Psychopedagogika pracy. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie «Żak».
Klasyfikacja zawodów i specjalności. (1977). Klasyfikacja zawodów i specjalności. Wojewódzki Urząd Pracy w Warszawie. Administracja.
Komunikat badań. (2009). Warszawa: CBOS.
Krasiejko, I. (2022). Realizacja asystentury rodziny oraz postulaty zmian w ustawie o wspieraniu rodziny – perspektywa asystentów rodziny. Praca Socjalna, 37(1), 109–139. https://doi.org/10.5604/01.3001.0015.8168
Krasiejko, I. (2023). The support provided by Polish municipalities in the implementation of family assitance. Social Policy Issues, 60(1), 31–57. https://doi.org/10.31971/pps/166481
Kwieciński, Z., & Śliwerski, B. (2004). Pedagogika, cz. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Lisowska, S. (2012). Asystent rodziny – podsumowanie pierwszego półrocza obowiązywania Ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Przegląd Prawno-Ekonomiczny, 21 (4), 70–79. https://doi.org/10.31743/ppe.15474
Łobocki, M. (2002). Metody badań pedagogicznych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Lubińska-Tomczak, M. (2020). Stan asystentury rodziny w Polsce. Doniesienia z badań własnych. Praca Socjalna, 35(5), 99–111. https://doi.org/10.5604/01.3001.0014.4428
Nowak, S. (1970). Metodologia badań socjologicznych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Piecza zastępcza w 2023 r., GUS 09.05.2024 r., www: Główny Urząd Statystyczny / Obszary tematyczne / Dzieci i rodzina / Dzieci / Piecza zastępcza w 2023 roku. https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/dzieci-i-rodzina/dzieci/piecza-zastepcza-w-2023-roku,1,8.html
Pietrasiński, Z. (1965). Praktyczna psychologia pracy. Warszawa: Wiedza Powszechna.
Pilch, T. (1995). Zasady badań pedagogicznych. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie «Żak».
Słomczyński, K.M. (2007). Kariera i sukces. Zielona Góra: Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego.
Szczepański, J. (1965). Czynniki kształtujące zawód i strukturę zawodową, [w:] A. Sarapata (red.). Socjologia zawodów. Warszawa: Książka i Wiedza.
Szot, A. (2018). Postrzeganie pracy asystenta rodziny przez klientów pomocy społecznej i osoby ich wspomagające. Problemy Współczesnej Pedagogiki, 4(1), 83–92. https://doi.org/10.25944/pwp.18.4.8392
Szymczak, M. (1992). Słownik Języka Polskiego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Tomaszewski, T. (1964). Aktywność człowieka, [w:] M. Maruszewski, J. Reykowski, T. Tomaszewski (red.), Psychologia jako nauka o człowieku. Warszawa: Książka i Wiedza.
Tomaszewski, T. (1984). Ślady i wzorce. Warszawa: WsiP. https://tezeusz.pl/slady-i-wzorce-tadeusz-tomaszewski
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. (2011). Dz.U. 2011 nr 149, poz. 887. http://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=wdu20111490887
Zawada, A. (2024a). Family assistant – a modern form of support for multiproblem families. Praca Socjalna, 39(3), 95–117. https://doi.org/10.5604/01.3001.0054.7134
Zawada, A. (2024b). Family assistance – social support for families with many problems. Family Upbringing, 31(3), 135–151. https://doi.org/10.61905/wwr/194528
Abstract views: 18 PDF Downloads: 12




